Μόλις γύρισα από τη συναυλία της Μόνικα στο Gagarin...
(Παρεμπιπτόντως, πάλι είδα την Ευτέρπη, τουλάχιστον δυο φορές... Ειδικά στο "Avatar", αυτό το "Αααααα!" έλεγες ότι θα σκίσει το μικροκαμωμένο της σώμα για να βγει έξω!...)
Κάποια στιγμή, που η Μόνικα μάς λέει: "Εσείς με φέρατε εδώ!" (δηλ. στη σκηνή του Gagarin) ένοιωσα... κάπως.
Με τη μικρή έχω μια χοντρική ηλικιακή διαφορά δέκα ετών και η δήλωσή της μ' έκανε να νοιώσω σαν... "Προστάτης των Τεχνών" (βλ. τίτλο του post).
Εκεί είναι που θέλω να καταλήξω... η δική μου γενιά, αυτών που είναι στα πρώτα τους "-άντα", αισθάνομαι ότι είμαστε στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής μας.
Ακόμα έχουμε την ενέργεια και τη ζωτικότητα της νιότης μαζί με τη συνειδητοποίηση, την εμπειρία (και τη μόρφωση) της ωριμότητας.
Έχουμε τα προσόντα και τις δυνατότητες να διαμορφώσουμε τον Κόσμο με τη σκέψη και τη δράση μας και αυτός πρέπει να είναι ο ρόλος αλλά κι η υποχρέωσή μας...
"Μα... είναι δύσκολο... το Σύστημα... ο Κόσμος δεν αλλάζει... εγώ θ' αλλάξω τον Κόσμο... καλύτερα να κάτσουμε στ' αυγά μας και να κοιτάμε τη δουλειά μας... είναι δύσκολοι οι καιροί... καλύτερα να βολευτώ κάπου..."
"Εντάξει," απαντώ, "έγινε!". Μόνο που αν δε βάλουμε το λιθαράκι μας να κάνουμε τον Κόσμο καλύτερο, τότε θα πρέπει ν' αποδεχτούμε ότι οι δυνατότητές μας θα σαπίσουν στον καναπέ και στα παιδιά μας θα παραδώσουμε έναν χειρότερο Κόσμο.
Σε κάθε περίπτωση, είμαι μαζί σας...
(Παρεμπιπτόντως, πάλι είδα την Ευτέρπη, τουλάχιστον δυο φορές... Ειδικά στο "Avatar", αυτό το "Αααααα!" έλεγες ότι θα σκίσει το μικροκαμωμένο της σώμα για να βγει έξω!...)Κάποια στιγμή, που η Μόνικα μάς λέει: "Εσείς με φέρατε εδώ!" (δηλ. στη σκηνή του Gagarin) ένοιωσα... κάπως.
Με τη μικρή έχω μια χοντρική ηλικιακή διαφορά δέκα ετών και η δήλωσή της μ' έκανε να νοιώσω σαν... "Προστάτης των Τεχνών" (βλ. τίτλο του post).
Εκεί είναι που θέλω να καταλήξω... η δική μου γενιά, αυτών που είναι στα πρώτα τους "-άντα", αισθάνομαι ότι είμαστε στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής μας.
Ακόμα έχουμε την ενέργεια και τη ζωτικότητα της νιότης μαζί με τη συνειδητοποίηση, την εμπειρία (και τη μόρφωση) της ωριμότητας.
Έχουμε τα προσόντα και τις δυνατότητες να διαμορφώσουμε τον Κόσμο με τη σκέψη και τη δράση μας και αυτός πρέπει να είναι ο ρόλος αλλά κι η υποχρέωσή μας...
"Μα... είναι δύσκολο... το Σύστημα... ο Κόσμος δεν αλλάζει... εγώ θ' αλλάξω τον Κόσμο... καλύτερα να κάτσουμε στ' αυγά μας και να κοιτάμε τη δουλειά μας... είναι δύσκολοι οι καιροί... καλύτερα να βολευτώ κάπου..."
"Εντάξει," απαντώ, "έγινε!". Μόνο που αν δε βάλουμε το λιθαράκι μας να κάνουμε τον Κόσμο καλύτερο, τότε θα πρέπει ν' αποδεχτούμε ότι οι δυνατότητές μας θα σαπίσουν στον καναπέ και στα παιδιά μας θα παραδώσουμε έναν χειρότερο Κόσμο.
Σε κάθε περίπτωση, είμαι μαζί σας...
5 σχόλια:
kalimeraa mia apo ta idia mono apo to xeri mas pernane ola an kapioi theloun nato pezoun ermea ton katastaseon as kathonte kai na xeronte tin apragia tous...
ta filia mou over the hill
> Καληνυχτα Κεμαλ, αυτος ο κοσμος δεν θα αλλαξει ποτε.. :(
Μα, "Με φωτιά και με μαχαίρι," ακόμα "αυτός ο κόσμος προχωρεί."
Άλλωστε, ο Κόσμος αυτός ΑΛΛΑΖΕΙ... δες έξω απ' το παράθυρο... απλά προς το χειρότερο... :-D
Έχεις απόλυτο δίκιο.
Προσωπικά νομίζω οτι κάνουμε κάτι-η γενιά των πρωτων αντα εννοω. Όταν ξεκινησα να μπλογκάρω μάλιστα αυτό το παγίωσα μέσα μου γνωρίζοντας τη γραφή, το λόγο, τη σκεψη συνοδοιπόρων εδώ.
να σαι καλά.
μπουμ
Δημοσίευση σχολίου