"Ήρωες", είχε πει κάποτε, κάποιος, "είναι συνηθισμένοι άνθρωποι υπό εξαιρετικές περιστάσεις"...
Τη σημερινή ημέρα, γιορτάζουμε την αγωνιστική μνήμη ατόμων όπως η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και ο Αθανάσιος Διάκος...
Ξέρω ότι σχεδόν όλοι βλέπουν μόνο ένα πράγμα: "ΑΡΓΙΑ" και στην καλύτερη περίπτωση κάποιο παιδί στην παρέλαση.
Σκέφτομαι πως, πόσο εύκολα η ιστορία γίνεται θρύλος, δίνοντας μυθικές διαστάσεις σε ανθρώπους και γεγονότα, εύκολα βάζοντας "κάτω από το χαλί" φυσιολογικές μικρότητες και κοντόφθαλμες ανοησίες...
Σκέφτομαι πόσο (κι αν) οι άνθρωποι αυτοί θ' αγωνίζονταν αν γνώριζαν την παρούσα μας κατάντια και μιζέρια... ή ίσως και να την ήξεραν και κάτι ανώτερο μέσα τους να μην τους άφηνε άπραγους...
Σκέφτομαι τους σημερινούς ήρωες, ή έστω ανθρώπους που λειτουργούν ως τέτοιοι (δηλ. μας ωθούν σε αυτοκριτική και μας εμπνέουν) και στο μυαλό μου έρχονται ονόματα όπως Αμαλία Καλυβινού, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Κωνσταντίνα Κούνεβα...
Υποθέτω ότι ποτέ κανείς (ή, έστω, ελάχιστοι) δεν ξεκίνησε τη μέρα του λέγοντας: "Σήμερα θα γίνω ήρωας!"...
Κοιταχτείτε στον καθρέφτη και αναλογιστείτε:
"Συνηθισμένοι άνθρωποι κάτω από εξαιρετικές συνθήκες!"...
13 σχόλια:
Χρόνια Πολλά ... λένε συνήθως σήμερα οι άνθρωποι, παρά το ότι δεν ξέρουν τι ακριβώς γιορτάζουμε.
Ενδιαφέροντες προβληματισμοί αλλά έχω να πω δυο λόγια...
α) Οι άνθρωποι όταν έχουν ένα ιδανικό και αγωνίζονται γι αυτό, συνήθως δεν σκέφτονται ποιος θα το χαρεί κι αν το αξίζει. Αγωνίζονται σαν να λένε απλά μια Καλημέρα και πεθαίνουν το ίδιο απλά. Δεν ξέρουν ότι γράφουν ιστορία.
β)Μην μπερδεύουμε τους αγωνιστές με τα θύματα. Η Αμαλία και η Κωνσταντίνα, ναι μπορούν να λέγονται αγωνίστριες...ο Αλέξανδρος, όσο και άδικα να πέθανε, δεν πέθανε για έναν σκοπό.
Πολλές φορές τις ημέρες των γεγονότων άκουγα τους πολιτικούς-κυρίως της αριστεράς που ανήκω-να τοποθετούν το μικρό αυτό αγόρι μαζί με τους ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για ιδανικά και αξίες...
Όμως υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά...
Είναι άλλο πράγμα να χάνεις τη ζωή σου και άλλο να δίνεις τη ζωή σου...
"α) Οι άνθρωποι όταν έχουν ένα ιδανικό και αγωνίζονται γι αυτό, συνήθως δεν σκέφτονται ποιος θα το χαρεί κι αν το αξίζει. Αγωνίζονται σαν να λένε απλά μια Καλημέρα και πεθαίνουν το ίδιο απλά. Δεν ξέρουν ότι γράφουν ιστορία."
Σωστό!
"ο Αλέξανδρος, όσο και άδικα να πέθανε, δεν πέθανε για έναν σκοπό."
Δεκτόν. Το να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο Εκείνη να σε πεθαίνει
Με την ευρύτερη έννοια οι που ζούμε στην Ελλάδα ήρωες είμαστε!!!Αν όχι όλοι οι περισσότεροι!!!Φιλί.
Οι πραγματικοι ηρωες ειναι στο backstage της ζωης και δεν γουσταρουν τυμπανοκρουσιες για παρτη τους.
din
''Το να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο Εκείνη να σε πεθαίνει''
Τι είπες πάλι βρε παιδί μου;;;;;;;;
Θα συμφωνήσω με τις εξαιρετικές συνθήκες οι οποίες οδηγούν στο ηρωικό.Ως αίτιο αυτές γεννούν μια έντονη ορμητικότητα η οποία αν δεν αγκιστρωθεί από το υψηλό και το ωραίο μένει μια απλή διαφωνία που δεν φέρνει την πολυπόθητη αλλαγή.
Αρχίζω να εγκλωβίζομαι...... εγω.....καθώς εσυ απεγκλωβίζεσαι.
@anna
"οι που ζούμε στην Ελλάδα ήρωες είμαστε!"
Άστα να πάνε!...
@din
Συμφωνώ. Ο πραγματικός ήρωας δε νοιώθει τέτοιος.
Τί, εξυπνάδα δεν έχει;;
@Tonia
"Τι είπες πάλι βρε παιδί μου;"
Εγώ; Η Αλεξίου!...
"Αρχίζω να εγκλωβίζομαι...... εγω.....καθώς εσυ απεγκλωβίζεσαι."
Αυτό είναι το τελευταίο που θέλωμ, Tonia μου!
Ο Εγκλωβισμός μου είναι εκ Φύσεως και όχι επίκτητος!... Πως θα μπορέσουμε να τ' αποφύγουμε αυτό για σένα;;
Εγώ είμαι πεπεισμένη.
(προσοχή: και πεπιεσμένη).
Όσες επαναστάσεις και να κάνουν οι Έλληνες, πάλι στον ίδιο βόθρο θα βρεθούνε γιατί έχουν τη λαμογιά και το προσωπικό συμφέρον στο αίμα τους. Τελεία.
Έτσι φαίνεται, πεπιεσμένη!...
Απεγκλωβίσου εσύ με κάθε τρόπο...μόνος ή με παρέα....και παρε με μαζί σου πάνω....σίγουρα στην ύψωση σου θα με βρεις στο δρόμο σου σε αντίθετη πορεία....
@T.
Προσπαθώ, στ' αλήθεια!... Περισσότερο απ'όσο θα 'πρεπε, ίσως...
"σε αντίθετη πορεία...."
Γιατί;
Εγώ θα κατεβαίνω προς τον εγκλωβισμό ενώ εσυ θα ανεβαίνεις προς τον απεγκλωβισμό....
"Fall...
...and I'll catch you!..."
Δημοσίευση σχολίου