Μονάχος στην πόλη, βαθιά νυχτωμένος
σκοπός και ελπίδα καμιά.
Συνήθειες χρόνων, και κόπος χαμένος
αλήτης καιρός με χτυπά.
Γυρίζω σαν σβούρα, στο ίδιο σημείο
κραυγές ενοχής και θυμού.
Ακόμα και ο έρωτας, μου φαίνεται αστείος,
Eπαίτης θεός του συρμού.
Και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα
σε τοίχο η φωνή μου χτυπά,
Ανοίγω τα μάτια σηκώνω το βλέμμα
ξημέρωσε κι έξω φυσά.
Αμέτρητες πόρτες στην πλάτη μου κλείνουν
ρωγμές στο κορμί μου παντού.
Και εγώ ξενυχτάω φουμάρω και πίνω
μ' αυτό το ρεφρέν του χαμού.
Και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα
σε τοίχο η φωνή μου χτυπά,
Ανοίγω τα μάτια σηκώνω το βλέμμα
ξημέρωσε κι έξω φυσά.
Ταξίδι πικρό σε άγνωστα μέρη
στους δρόμους του νου θα χαθώ.
Στροφή επί τόπου απλώνω το χέρι
χιονίζει, τοπίο υγρό...
Και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα
σε τοίχο η φωνή μου χτυπά,
Ανοίγω τα μάτια σηκώνω το βλέμμα
ξημέρωσε κι έξω φυσά.
6 σχόλια:
εγκλωβισμένος μου φαινεσαι
lol!
Εξ' ορισμού!
Κάποτε κάτι μου έλεγε ο Τσακνής... τώρα ξαναγύρισε στις νεανικές του αμαρτίες.
Όμως αυτό του το τραγούδι μ'αρέσει...
και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα... γέμισε η ζωή μας τοίχους.
Τα φιλιά μου
@Β.Μ.
Ήταν το πρώτο του που άκουσα, πριν από πολλά-πολλά χρόνια και μου έχει μείνει... με εκφράζει... πολύ περισσότερο απ' όσο θα ΄θελα...
"Μονάχος στην πόλη, βαθιά νυχτωμένος... Σκοπός κι ελπίδα καμμιά..."
Πεσμένο σε ακούω και δεν μου αρέσει!
:(
@Εβ.
...κι έχεις χάσει κι επεισόδια!...
Δημοσίευση σχολίου