Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010

Νέα αυγή... ξεθωριάζει



Αλλαγή σκηνικού, αλλαγή ύφους.
Αλλαγή ελπίδας, χωρίς μετανιώματα.
Μια ευκαιρία να δεις, να θαυμάσεις την απόσταση.
Ακόμα απασχολημένος, αν και ξεχνάς.

Άλλα χρώματα, άλλες αποχρώσεις.
Για κάθε λάθος που έγινε,
πήρα το φταίξιμο.

Χωρίς κατεύθυνση, τόσο εμφανές,
Ένα γεμάτο όπλο δε θα σε απελευθερώσει,
έτσι λες.

Θα μοιραστούμε ένα ποτό και θα βγούμε έξω.
Μια θυμωμένη φωνή και μια που έκλαιγε.
Θα σου δώσω τα πάντα κι ακόμα περισσότερα,
αυτός ο πόνος είναι πάρα πολύς, δε μπορώ ν’ αντέξω πολύ ακόμα.

Έχω περπατήσει στο νερό, πέρασα δια πυρός,

δε φαίνεται να το νοιώθω πλέον.


Γιατί εμείς...
...ελπίζουμε σε κάτι περισσότερο, ελπίζουμε σε κάτι άλλο.

Εμείς...

Με βλέπεις έτσι. Ελπίζεις για κάτι περισσότερο...

4 σχόλια:

Me_To_aSeToN_STo_XeRi είπε...

χμ. κατι θέλεις να πεις αλλά μου ξεφευγει. παραείναι προσωπικό το κείμενο για να το καταλάβει κάποιος που δε σε ξέρει. είναι γνωστή η άποψη μου για την ελπίδα.το μόνο που κάνει είναι να σε κρατάει πίσω.

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ είπε...

:-)
Σ' άρεσε η μετάφραση;

Αν η ελπίδα σε κρατάει πίσω, ποιό είναι το μπροστά;

Me_To_aSeToN_STo_XeRi είπε...

η απελπισία.
ο πνιγμός.

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ είπε...

Αχ, καλό μου κορίτσι!...
"Μόνη Ελπίδα η πράξη" είχα πει κάποτε, κάπου...

Το μεγάλο πλεονέκτημα της Απελπισίας είναι ότι προσφέρει συμπέρασμα, κατάληξη...

Παράλληλα Σύμπαντα

Λόγια του Δρόμου...

Λόγια του Δρόμου...