Fathers and their Sins

Πριν από κάποιες μέρες, η φίλη tsaousa ανήρτησε το "Live your ΟΥΣΤ! in Greece".
Αυτά που έζησα σήμερα, μου το θύμισαν...

Το πρωί πήγα στο ΙΚΑ για αιμοληψία... Εκεί είδα γι' άλλη μια φορά να επιβεβαιώνονται οι χειρότεροι φόβοι μου!...

Είμαστε απολίτιστοι! Αχρείοι!

Πώς αλλιώς μπορείς ν' αποκαλέσεις έναν λαό που χρειάζεται σεκιουριτά για να μπαίνουν στην αίθουσα μόνο όσοι είναι η ώρα του ραντεβού τους;
Δε ξέρω αν η νιότη ή η μόρφωσή μου μ' έχουν κάνει ελιτιστή και χωρίς κατανόηση, αλλά εντύπωσή μου είναι ότι και γράμματα να μη ξέρεις, μόνο αν είσαι ζώον "ραντεβού των 8:20" σημαίνει "ορμάω να μπω στις 7:30"!
Δε ξέρω, επίσης, τι ιδιοτροπίες στη συμπεριφορά φέρνει το γήρας, αλλά σίγουρα δε σε κάνει μικρόψυχο και κουτοπόνηρο!...

Μπαίνοντας, τελικά, μέσα να παραδώσω το παραπεμπτικό του γιατρού, στο διπλανό γκισέ ήρθε ένα λαχταριστό πιπίνι. Δεν ήταν 16 και είχε θυρεοειδή.
Αμέσως μού ρθαν τραγούδια στο μυαλό... "Να δεις τι σου 'χω για μετά" και "Sins of the father" (των Sabbath).

Άργησα λίγο, γιατί μού πήρε τη σειρά κάποια που μπήκε από τα πλάγια, πίσω από τον πάγκο και γνώριζε την υπάλληλο που μ' εξυπηρετούσε. Δε ξέρω πότε κι αν είχε ραντεβού για τις εξετάσεις των δύο παιδιών της.
Δεν της είπα τίποτα που "αμάρτησε για τα παιδιά της", αλλά την κοίταξα με βλέμμα που τη "χρέωνε" Καρμικά. Μετά από αυτήν την "αδικία", πρέπει να κάνει μια καλή πράξη ν' αναπληρώσει, σωστά;
Ξέρω, ξέρω... θα σερβιριστεί γλαρόσουπα...


Πολύ φοβάμαι ότι "δυστυχώς, επτωχεύσαμεν" ως άνθρωποι κι ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι πότε, πως και γιατί...


Μονάχη μου ελπίδα, το πιπίνι με το θυρεοειδή. Αν ποτέ συνειδητοποιήσει ποια, τι είναι και τι θα μπορούσε να γίνει, ίσως να υπάρχει σωτηρία στον Κόσμο!...