Σα ν' αραιώνουμε, μου φαίνεται!...

Σήμερα έμαθα ότι την Παρασκευή το πρωί χάσαμε άλλον ένα καλλιτέχνη από την "παλιά φρουρά" της γενιάς μου...

Το Σταμάτη Μεσημέρη.

Έναν "αφανή ήρωα" του ελληνικού τραγουδιού, γλυκόπικρα δεμένο με την πρώιμη εφηβεία μου!...

Εις μνήμην, ένα τραγούδι του...

Ακυβέρνητο Τραγούδι

Ένα τραγούδι που δε κατάφερε να γίνει τραγούδι
πήγε απ' τις νότες πίσω κι άρχισε λέει κρυφά να κλαίει
δίψα του χαμένου ονείρου σ' ένα κάστρο της ερήμου.

Ένα τραγούδι που δε κατάφερε να γίνει τραγούδι
βγήκε απ' το στίχο του και πήρε τους δρόμους έξω απ' τους νόμους
πάλι στην ανωνυμία βόλτα με τη φαντασία.

Ένα τραγούδι που δε κατάφερε να γίνει τραγούδι
μπήκε κλεφτά σε κοσμικές συναυλίες
με τις κυρίες
να ζητούν κατεπειγόντως μελωδίες του παρόντος.

Ένα τραγούδι που δε κατάφερε να γίνει τραγούδι
πέρασε δίπλα από ένα δίσκο ευκαιρίας πολυκοσμίας
με σικέ διαφημίσεις και σηθρού αναζητήσεις.

Ένα τραγούδι που πια δεν ήθελε να γίνει τραγούδι
άρχισε πάλι να γελάει και να παίζει κι ας μην αρέσει
σε ωδεία και πελάτες σε εταιρείες και προστάτες.

Ένα τραγούδι που πια δεν ήθελε να γίνει τραγούδι
χορεύει ανέμελα και φάλτσα σφυρίζει....

Καλό σου ταξίδι!... Δε μπορείς να ξεχαστείς!...

"παίζω τον ίδιο αριθμό κι ας μη μου βγαίνει
κι αν είμαι λάθος το σωστό δε μου πηγαίνει..."