Σάββατο 11 Απριλίου 2009

Στη διάρκεια μιας ανάσας...


Σήμερα πήγα στο νοσοκομείο, ως επισκέπτης, και καθώς ήμουν εκεί, ανάμεσα σ' ανθρώπους υπερδιπλάσιας από τη δική μου ηλικίας, μου 'ρθαν στο μυαλό οι στίχοι των Pink Floyd...


The memories of a man in his old age
are the deeds of a man in his prime.
You shuffle in the gloom of the sickroom
and talk to yourself as you die.

Life is a short, warm moment
and death is a long cold rest.
You get your chance to try in the twinkling of an eye:
Eighty years, with luck, or even less.


Δεν είναι ότι ένοιωσα ενοχές για τη (σχετική) νεότητά μου, αλλά να...
...λες κι αν γινόμουν στόχος της ζήλιας τους θα ήταν απολύτως δικαιολογημένοι!...


Όπως έχω πει κι αλλού, ο χρόνος δεν υπάρχει... απλά έχουμε μια ποσότητα αντοχής για να κάνουμε ό,τι είναι...


4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ιδιες σκέψεις έκανα...
όταν βρεθηκα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου...και γύρω μου άνθρωποι με τα τριπλάσια χρόνια μου...

Φιλια

Άβατον είπε...

Για να κάνουμε ΤΙ άραγε;
Αυτό είναι το ερώτημα...

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ είπε...

@Τ.
τριπλάσια;;; Πού πηγες;;;

@Άβατον
Αυτό λέγεται "νόημα της ζωής"!...

Ανώνυμος είπε...

E...
Eγω είκοσι...Οι γυρω επί τρία.
βεβαια δεν σκεφτόμουν στα είκοσι ακριβως τα ίδια με ότι γραφεις εσυ...αλλά είχα γράψει κατι τότε...και μιλά για το ίδιο πραγμα...φυσικά με τον παιδιάστικο μου τρόπο.

Φιλια

Παράλληλα Σύμπαντα

Λόγια του Δρόμου...

Λόγια του Δρόμου...