Το απαραίτητο...

Στα μονοπάτια του καημού
στη γέφυρα του στεναγμού
μ' έκαν' η μάνα μου.
Μια φθινοπωρινή βραδιά,
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου.


Με κουδουνίστρες πλαστικές
όμορφες και χρωματιστές
με νανουρίζανε.
Και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ' αγαθά
και συμφωνήσανε.


Ήταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε.
Κι απέναντι στη κούνια μου,
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε.


Ήταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να 'θελα να πω,
μα δεν με νιώσανε.
Μια λυπημένη αναπνοή
για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε.


Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δεν με ρωτήσανε, ζωή, μα σε συνήθισα.
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα.


Έτσι ξεκίνησα, λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα.
Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γεννέθλια να κάνω.


Πάνω σε λάσπες και καρφιά
στ' άδικου κόσμου τη φωτιά
πρωτοπερπάτησα.
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή,
όμως την πάτησα.


Μονό το "α" και το "χ"
στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα.
Γι αυτό το "αχ" και το "γιατί"
όπου βρεθώ μ' ακολουθεί
κι ας τριαντάρισα.


Έτσι περνούσε ο καιρός
και γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα.
Έτυχε να 'μαι απ' αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα.


Στάζει το αίμα της ψυχής,
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται.
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμορραγεί
ποιος την μοιράζεται

-Στέλιος Μπικάκης