Το ελληνικό γεγονός

Μετά από κάποιες δεκαετίες ζωής σ' αυτήν την χώρα, ένα ερώτημα μου 'χει δημιουργηθεί κι εμένα του έρμου...

Γιατί;

Γιατί η ελληνική κοινωνία είναι έτσι;

Γιατί ο Έλληνας είναι μίζερος, κοντόφθαλμος, κουτοπόνηρος, κλικαδώρος, ανεύθυνος, απολίτιστος, ξερόλας, κολλημένος;

Γιατί μισούμε αυτή τη χώρα και θεωρούμε ότι μας μισεί;

Τί φταίει;

Φταίει η Κατοχή; Ο Εμφύλιος; Μήπως φταίει η αποτυχία της Επανάστασης του '21, όταν απλά αλλάξαμε τον ανατολικό δυνάστη με δυτικό;
Μήπως φταίει το εύκρατο κλίμα; "Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου" που μας κάνει να έχουμε το "Ωχ, αδερφέ!" πάντα στην άκρη της γλώσσας μας;

Γιατί όταν "τρώμε" μια κλήση ψάχνουμε κάποιον να μας τη σβήσει;
Γιατί είμαστε τόσο πρόθυμοι να "κάνουμε τα στραβά μάτια";
Γιατί ψαχνόμαστε να "βολευτούμε";
Γιατί όταν πληρώνουμε φόρους αγκομαχάμε;
Γιατί ψηφίζουμε "ονόματα" και "τζάκια";
Γιατί οι εργαζόμενοι χωρίζονται, στερεοτυπικά, σε δύο κατηγορίες: Δημόσιο=αργόσχολοι. Ιδιωτικό=σκλάβοι;
Γιατί όποιος έχει δική του επιχείρηση κρύβεται από το κράτος και ταυτόχρονα στύβει τους εργαζόμενούς του;


"Δε μας γαμάς, ρε Εγκλώ, καλοκαιριάτικα!" Θα μου πείτε...
Αν το αφήσω για το καταχείμωνο θα μου απαντήσει κανείς;

Με βασανίζουν αυτές οι σκέψεις και η μετανάστευση μοιάζει σαν τη μοναδική λογική πορεία ζωής...