"Χωρίς Αθηνά, συ χείρα κίνει!"...

Πολύ μου τη δίνει αυτή η φράση!... "Συν Αθηνά, και χείρα κίνει!".... Με γεμίζει ενοχές, άγχος κι ανασφάλεια!...

Και είναι άδικη!... Συγκρίνει μια γνωστή ποσότητα (την προσπάθειά μου) μ' έναν αστάθμητο παράγοντα!...

Η αλήθεια είναι ότι σε κάθε προσπάθεια, ο κύριος λόγος και ρόλος ανήκει στην Τύχη-Σύμπτωση-Μοίρα-Πεπρωμένο-Κάρμα-Θεό-Μπομπ-Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας.
Απλά, προσπαθούμε να το αγνοούμε, να το παραβλέπουμε για να επιβιώνουμε την επακόλουθη απόγνωση...

...ότι, δηλαδή, κάθε μας προσπάθεια είναι έρμαιο αστάθμητων παραγόντων...
Όχι, σκεφτείτε το! Κάθε μας επιτυχία ή αποτυχία στη ζωή θα μπορούσε να ήταν αλλιώς αν είχε συμβεί κάτι ελαφρώς διαφορετικό, πέρα από το δικό μας έλεγχο...


"Ε, πως," θα μου πείτε "σε κάθε περίπτωση, μια καλή προσπάθεια αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχίας!"
Αμέ! Μόνο που επειδή δε ξέρουμε ακριβώς τη συμβολή των αστάθμητων παραγόντων, μπορεί ν' αυξήσουμε τις πιθανότητές μας από μία στο τρισεκατομμύριο στη "λογική" πιθανότητα της μίας στο δισεκατομμύριο... Κονγκρατσουλέισονς!...
Ή, από την άλλη, ο "δρόμος" μπορεί να είναι τόσο "στρωμένος" για μας, που η απραξία μας να μειώσει τις πιθανότητες επιτυχίας από 99,99% σε "μόνο" 99%...
Το πρόβλημα είναι ότι, συνήθως, δε ξέρουμε...


Μόνη ελπίδα; Peace of mind. Η ησυχία της συνείδησης πως όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, εμείς κάναμε το 100% αυτού που μπορούσαμε... κι ακόμα καλύτερα, το 101%...
... από κει και πέρα, ας κάνει η "Αθηνά" ό,τι καταλαβαίνει...