Αυτή η κινέζικη "ευχοκατάρα" μού 'ρχεται στο μυαλό, τώρα με την αρρώστια...
Πράγματα που ήταν δεδομένα, καθημερινότητα, ρουτίνα τώρα έχουν αρχίσει να γίνονται ζήτημα... γεγονός...
Και τα χειρότερα έπονται, φοβάμαι...
Μόνο ένα καλό βλέπω, προς το παρόν, από αυτήν την κατάσταση... επιτέλους μπορώ να είμαι στεναχωρημένος και να έχω ξεσπάσματα χωρίς ν' ακούω ηλιθιότητες του τύπου: "Έτσι είναι τα πράγματα!" ή "Όλοι τα περνάνε αυτά!"
Τώρα μπορώ να έχω τις έγνοιες μου κι αν με ρωτάει κάποιος, θα βάζω την αρρώστια μπροστά...
4 σχόλια:
Γεια σου, προχτες πηγα και ακουσα τους φιλους σου στο Αλαβαστρον... δεν σε ειδα!
din
Εγκλω... και τώρα θα ακούσεις τις γνωστές ηλιθιότητες.
Οι άνθρωποι μιλάμε όταν θα έπρεπε να το βουλώνουμε.
Μην σε αφορούν τόσο οι γύρω... το παίρνουν χαμπάρι και τότε γίνονται χειρότεροι και ακόμη πιο αδιάκριτοι.
@d.
Δυστυχώς οι καθημερινές μού είναι σχεδόν απαγορευτικές για έξω! :(
@Β.Μ.
"Μην σε αφορούν τόσο οι γύρω..."
Ανάμεσά τους ζω, όμως!... :(
@
Εγκλω...
Ανάμεσά τους ζούμε όλοι... και εμείς είμαστε οι "γύρω" για κάποιους άλλους. Όμως μην έχεις συνέχεια βλέμμα και νου σ' αυτούς. Το τέρας του περίγυρου δεν χορταίνει όσους και να φάει.
Δημοσίευση σχολίου